Spring naar inhoud

De Geest des Heren heeft een nieuw begin gemaakt,
in al wat groeit en leeft zijn adem uitgezaaid.
De Geest van God bezielt wie koud zijn en versteend,
herbouwt wat is vernield, maakt een wat is verdeeld.

Wij zijn in Hem gedoopt, Hij zalft ons met zijn vuur.
Hij is een bron van hoop in alle dorst en duur.
Wie weet vanwaar Hij komt, wie wordt zijn licht gewaar?
Hij opent ons de mond en schenkt ons aan elkaar.

De Geest die ons bewoont, verzucht en smeekt naar God,
dat Hij ons in de Zoon doet opstaan uit de dood.
Opdat ons leven nooit in weer en wind bezwijkt.
Kom Schepper Geest, voltooi, wat Gij begonnen zijt.

Met pijn en verdriet om zijn dood wordt Maria Magdalena starend in het donker gewaar, dat de steen bij het graf van Jezus is weggerold. En ze kijkt in het niets, in de leegte die haar bang maakt. Ontzetting en vrees overvallen haar. Wat hebben ze met haar heer gedaan? Wie hebben het lichaam van Jezus meegenomen? En ook Petrus en de andere leerling zijn ontzet bij het zien van het lege graf. Het graf van Jezus wordt die derde dag leeg gevonden. Ze staan aan de immense afgrond van een onoverbrugbare kloof. Maar…..de derde dag is wel een opvallende verwijzing, een verwijzing naar God die zich rechtstreeks met de wereld bemoeit. En dan worden we a.h.w. opgetild, er staat iets nieuws te gebeuren. God gaf in de stilte van de nacht, in de stilte van de dood, Zijn Zoon een nieuw leven terug, zoals Hij in den beginne – ook in de stilte – de eerste mens heeft geschapen uit dode materie.

Het paasverhaal staat haaks op de werkelijkheid van alledag. Je kunt er toch eigenlijk niet bij. Ons verstand schiet gewoon tekort……hoe is het mogelijk, dat iemand uit de dood opstaat en tot de levenden wordt gerekend, ja door een derde van onze wereldbevolking ook ‘de LEVENDE’ wordt genoemd?

Iedereen die een groot verlies aan den lijve heeft ervaren, heeft er weet van, dat de ervaring van Goede Vrijdag niet in één, twee of drie dagen omslaat in een jubelstemming, een exsultet, die ons in de Paaswake wordt aangereikt. Het is veelal een lange weg om uit het dal van verslagenheid, verdriet en pijn omhoog te krabbelen. Pasen, leven dat sterker is dan iedere dood, gebeurt niet van het ene op het andere moment. Pasen is vaak een lang proces van gelovig en vertrouwvol verder gaan en volhouden.

Pasen is er op hopen – soms toch ook met een wonderlijk licht in ons
eigen binnenste – dat God ons niet in ons verdriet, in onze leegte, in onze
onmacht alleen laat, dat Hij ons niet loslaat, maar dat Hij ons - hoe dan
ook – nabij komt in Zijn goedheid, genade, liefde….. Pasen is erop
vertrouwen, dat de grote woorden van het verhaal van God met Zijn
mensen echt werkelijkheid worden, dat God niet loslaat wat Hij eens
onder ons is begonnen. Maar op die weg van Pasen is het ook nodig, dat
wij niet opgeven, dat wij een lange adem hebben, ook al is de dagelijkse
werkelijkheid soms bepaald niet gemakkelijk.

Pasen is dan zeker ook het feest van ‘het er niet bij laten zitten’…… ondanks narigheid en alle zorgen om ons heen, ondanks pijn en verdriet die ons in hun greep kunnen houden……..’het er niet bij laten zitten’.

Pasen, overeind komen, rechtop gaan staan, recht doen en goed doen, licht ontsteken dat sterker is dan het duister. Daarom steken wij de Paaskaars aan. We zeggen dan uit dat er grote dingen gaan gebeuren. Als we maar het vertrouwen en de moed opbrengen om in het volle licht te gaan staan. Net zoals Maria Magdalena die zich van het donkere graf omdraaide naar het licht, om Hem, om Jezus te zien, aan de leegte en de ontzetting voorbij, en kijkend door haar tranen heen.

Wanneer wij ons niet afwenden en onze eigen ogen niet gesloten houden, maar het licht in ons leven toelaten en laten doorbreken, kan er iets wonderlijks nieuws beginnen en is er altijd toekomst. En dat gebeurt wanneer wij bereid zijn Hem te volgen, Jezus de Levende, die ons als een lichtend voorbeeld heeft voorgedaan en voorgeleefd. Hij wijst ons de weg. Hij is de weg. Moge het voor u allen Pasen worden, een feest waarop het licht van de hemelse werkelijkheid ons aardse leven van alledag verlicht en omvat.

Namens de pastores en de locatieraad wens ik u goede vieringen in de Goede Week en van harte een Zalig Pasen.
Phil Kint (pastor De Goede Herder)

Gij zijt er altijd God, met uw liefde en uw goedheid. Laat me daaraan denken,
als ik me eenzaam en verlaten voel, als anderen me niet waarderen, als ze geen
geduld met mij hebben, als ze niets vertellen van wat hun interesseert, als
niemand naar me wil luisteren wanneer ik iets te zeggen heb.
Gij zijt mijn God: tot u kan ik me altijd wenden. Gij zijt altijd bij me, elke dag
van mijn leven. Gij maakt het leven draaglijk voor me, gij maakt mij blij.
Ik moet me er als ik iets zeg, denk, doe, steeds van bewust zijn dat gij er altijd
zijt, gij altijd van mij houdt.
Ook om mij heen zijn mensen die innerlijk verkommeren omdat ze niemand
hebben met wie ze kunnen praten of die hen begrijpt. Vaak verliezen ze hun
weerstand , worden ze hulpeloos, hopeloos…..
Maar één goed mens in hun buurt kan al voldoende zijn – een brug, een weg zijn
die hen uit een schijnbaar uitzichtloze situatie terugvoert naar een zinvol
bestaan. ‘Ben ik mijns broeders hoeder’.
God, ge bent geen vreemde voor mij; ge bent me heel het leven lang nabij
geweest. Laat me ook verder op uw genade vertrouwen, maak me ontvankelijk –
open voor uw liefde. Ik ben immers helemaal op u aangewezen; iets anders heb
ik niet te verwachten. Blijf dus altijd dicht bij me.

De Kerk is niet in de wereld om te veroordelen, maar om de ontmoeting mogelijk te maken met de intense liefde die Gods barmhartigheid is. Om dat mogelijk te maken moeten we naar buiten, zeg ik heel vaak. De kerk en de parochie uit, naar buiten om de mensen te gaan zoeken op de plek waar ze wonen, waar ze lijden, waar ze hopen. Het veldhospitaal, het beeld waarmee ik die ‘uitgaande kerk’ altijd graag vergelijk, heeft als kenmerk dat het daar verrijst waar de strijd wordt geleverd: het is niet het solide, volledig uitgeruste bouwwerk waar mensen naar toe gaan om zich te laten behandelen voor hun kleine en grote kwalen. Het is een mobiel gebouw, voor de spoedeisende hulp, de noodgevallen, om te voorkomen dat de strijders sterven. Daar worden spoedbehandelingen geboden, mensen komen er niet voor een controle bij de specialist. Ik hoop dat de kerk de moederlijke gevoelens van barmhartigheid meer en meer herontdekt en tegemoetkomt aan de vele ‘gewonden’, die behoefte hebben aan een luisterend oor, begrip, vergeving en liefde.
Paus Franciscus in: ‘De naam van God is genade (Amsterdam 2016), 83-84’

Pinksteren is openstaan voor een kracht
die je boven jezelf uittilt.
Is warm lopen voor iets wat hoop geeft en uitzicht biedt.
Is geloven dat heel gewone mensen
iets buitengewoons tot stand kunnen brengen
als ze zich laten inspireren door woorden van liefde en kracht.

Pinksteren is diep ademhalen en alles wat in je zit
openzetten voor een droom die lucht geeft.
Is je vleugels uitslaan en je mee laten nemend
door die windvlaag van Boven
die als een frisse bries over de aarde waait.
Is de kracht van God in elkaar herkennen
en in zijn Geest met elkaar verder gaan.

Greet Brokerhof – van der Waa

Het is goed, Levende God,
U met hart en ziel
toe te zingen en te zegenen.

Want de dood ging voorbij
aan de deur van uw volk.
Zo was het in deze nacht,
toen U Israël uit Egypte bevrijdde
en hen op het droge door de zee geleidde:
de nacht waarin U als een vuurkolom
het donker hebt verdreven.

Dit is de nacht,
die heel de aarde rond
gevierd wordt als de nacht van bevrijding
uit het duister van de kwade machten.

Dit is de nacht,
waarin als eerste de Mensenzoon,
de banden van de dood heeft losgemaakt
en machteloosheid is doorbroken.

Het leven had geen zin,
als wij niet konden hopen
op een omgekeerde wereld,
als niet het licht van uw aanschijn
over ons was opgegaan.
Daarom zegenen en danken wij U
Lichtende!

Laat dan het licht,
dat Gij in ons midden hebt ontstoken –
laat deze kaars,
teken waaraan wij ons koesteren,
niet verkwijnen in ons midden,
wijs ons de weg in het licht van Pasen

Maak zo ook ons tot licht
temidden van zoveel duister in deze wereldtijd.
Door Hem Messias Jezus,
die is opgegaan als de Morgenster.

Nog voor zij aan tafel gaan met het joodse Paasfeest op handen, wast Jezus de voeten van zijn leerlingen. Toch wel ongehoord, een meester die zich zo dienstbaar opstelt. En Jezus geeft zijn leerlingen te verstaan dat ook zij elkaars voeten dienen te wassen. Zouden wij in onze tijd dit gebaar nog wel begrijpen. Niemand die zich mag verheffen boven de ander en tot het uiterste gaan in zorg en liefde voor elkaar? Staat onze samenleving niet haaks op deze waarden? Toch is het dit wat Jezus zijn volgelingen op het hart drukt: ‘bewaart onder elkaar de liefde, dan blijf je met mij verbonden en kan iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn’.
Het onderlinge liefdesgebod over wereldse en maatschappelijke grenzen heen en waarbij geen mens wordt uitgesloten, staat niet op zichzelf. Het ligt vervat in de Bijbelse boodschap, waarin de Heer zich om de mens bekommert en het is de kern van het evangelie. God vraagt ons mensen om deze liefde. En Jezus nu, zal tot zijn laatste ademtocht doen wat de Vader van Hem vraagt. In een liefdesband met Hem verenigd. Omwille van deze liefde verduurt Jezus het kwaad dat Hem wordt aangedaan. Hij slaat niet terug als hij hard wordt bejegend, valselijk beschuldigd en verraderlijk belaagd. Gevangengenomen, gemarteld en gekruisigd is Hij als een schuldloos lam dat op de dag vóór Pasen volgens de Wet van Mozes wordt geofferd. Niet een lam van een enkele joodse familie, maar Hij is het enige lam van de hele wereldfamilie, daar op het kruis van Golgotha. In zijn lijden en dood maakt Jezus duidelijk hoe een weerloos mens het opneemt tegen het gruwelijke en afzichtelijke geweld van deze wereld. Hij is er alleen, verlaten door allen. De diepe afgrond van kwaad en dood gapen Hem aan. Zelfs de Vader schijnt Hem op het ultieme moment in de steek te laten…..

Als Hij sterft lijkt het zinloze Kwaad weer te hebben gewonnen van een allesomvattende, onvoorwaardelijke en onbaatzuchtige Liefde. Ja, dat is toch de harde wet van deze wereld! Valt er een andere les te leren? Leg je er maar bij neer! Het is niet anders! Zijn leerlingen zijn uit het veld geslagen en weten niet wat te doen. Ze hadden hun hoop zo gevestigd op deze Jezus van Nazareth, geliefd bij God en de mensen. Hij zou de mensen redden. Hij werd alom gezien als Messias, een man die zijn medemens kon bevrijden uit zelfs de diepste nood. En nu is Hijzelf door kwaad en dood geveld. Waar moeten de leerlingen heen?
Toch is er die derde dag, waarop vrouwen met welriekende kruiden naar zijn graf gaan. Ze vinden zijn lichaam niet, wel twee mannen in stralende witte gewaden, die hen zeggen de Levende niet onder de doden te zoeken en dat Hij verrezen is. Verwarring maakt zich van hen meester. En daarop snellen Petrus en de andere leerling naar zijn graf en zien met eigen ogen, zoals de vrouwen zagen…… Aan velen verschijnt Hij en de leerlingen gaan zien, geloven en begrijpen, dat Hij uit de doden is opgestaan.
Waarlijk de Heer is opgestaan. Het duister van het kwaad en de donkerte van de dood zijn door Hem overwonnen. Zijn Licht verspreidt zich over mens en aarde. Het zal nooit meer worden gedoofd. De leerlingen weten zich bevrijd en verlicht. PASEN. Ze hebben de Heer gezien en ze krijgen van Hem de opdracht om Zijn Blijde boodschap uit te dragen, een boodschap van liefde, gerechtigheid en vrede.

Mede namens de pastores A. Koot, M. Schneeberger en H. de Vilder sJ en onze locatieraad wens ik u goede vieringen in de Goede Week en natuurlijk ook van harte een Zalig Pasen. Ph. Kint, pastor

De laatste week voor Pasen noemen we de Goede Week. Palmzondag opent deze bijzondere week, waarin wij het hart van ons geloof belijden en vieren in velerlei kleur. Toen ik 1978 pastoor werd van de parochie van de Goede Herder als opvolger van Pastoor Drost sprak de voorzitter van het parochiebestuur bij één van de eerste vergaderingen een paar gedenkwaardige woorden. En omdat deze woorden gedenkwaardig waren wil ik die woorden dan ook hier herhalen.

Hij sprak ongeveer in deze zin en betekenis: ”Onze kerk bestaat nu 10 jaar. Het is een voorrecht om in deze gemeenschap de liturgie te vieren, omdat je voelt dat we in de afgelopen jaren echt een gemeenschap zijn geworden. We zijn op weg naar Pasen en staan aan het begin van de Goede Week. (het was de bestuursvergadering
van Maart) Laten we de parochianen stimuleren om juist de vieringen van Palmzondag, Witte Donderdag, Goede vrijdag en Pasen als één grote opgang met elkaar te vieren“ (einde citaat) We zijn nu 40 jaar verder. De gemeenschap is kleiner geworden en misschien ook kwetsbaarder. Maar die gemeenschap is er nog sprekend en handelend, toch ook weer gedragen door ons allen. We staan weer voor de Goede Week en ik zou de woorden van deze voorzitter dubbel willen onderstrepen.
De vieringen van de Goede Week hebben elk een eigen karakter en worden naar best vermogen verzorgd door vele parochianen in woord en zang en organisatie en door de bezoekers. De Goede Vrijdag wil ik apart vermelden.
Een dag van solidariteit met het lijden. De kruisoverweging in de middag om 15.00 uur is geliefd. In de stilte van de avond om 19.30 uur lezen we in alle rust het lijdensverhaal. Dit jaar omlijst met de aloude gregoriaans gezangen uit de klaagliederen van Jeremia en de responsories vamen de Metten van de Goede Week. In onze agenda zou toch deze week gemarkeerd moeten zijn met ster, een sterretje van prioriteit.

A.Koot em. pastoor

Vasten,
een jaarlijks cadeau,
veertig dagen wellness.
Herstel van harmonie
met zichzelf, met anderen,
met de natuur, met God.
Een stiltegebied afbakenen,
een lege cirkel vol ruimte
en tijd, tijd, tijd.
Ballast overboord gooien.
Gaan van ‘te veel’ naar ‘genoeg’,
en merken dat daar het feest begint.
Mensen ontmoeten,
uit Noord en Zuid.
En vieren, in de Paasnacht
dat dit altijd opnieuw gebeurt:
opstanding tot leven.
En daar de belofte herhalen:
tweeduizend jaar oud.