Parochie RK Amstelland

ERIN EN ER NOOIT MEER UIT?

Verrijzenis

Het moet écht gebeurd zijn: een fabrieksdirecteur werd begraven en op de vraag van de pastoor of er iemand bij het graf nog iets wilde zeggen, trad een arbeider naar voren met een uitgestoken vinger naar het pas gedolven graf. ‘Deze man liet mij verleden week bij zich komen op z’n bureau en zei tegen me dat ik ontslagen was. Ik protesteerde, maar hij wees mij de deur’. Hij zei: ‘Je gaat eruit en je komt er nooit meer in’. Nu wil ik mijn baas nog enkele woorden meegeven in z’n graf, en in enkele woorden kwam al zijn woede er in één klap uit: ‘je gaat erin en je komt er nooit meer uit!’

Of het verhaal echt gebeurd is weet ik niet. Maar of het verhaal nu waar is of niet – allemaal weten we: ooit gaan wij erin en komen wij er nooit meer uit! Gekend en be­mind door mensen sluit een zware steen zich definitief over je heen. Je komt er nooit meer uit. Zelfs herinne­ringen aan je zullen vervagen. Je wordt langzamerhand uitgewist. Victor E. van Vriesland heeft daar eens een mooi gedicht over geschreven. ‘Drievoudige dood’ heeft hij het genoemd:

Eerst sterven we in het vlees. Onder den grond
valt ons lichaam langzaam uit elkaar. ‘t Moet in de
aarde allengs zich tot aarde weer ontbinden.
Dan sterven we in het hart van wie ons minden.
Lang leefden we daar nog, maar als een wond,
‘t geneest, en eindelijk is het weer gezond.
Ook in het hart zijn we niet meer te vinden.
Tenslotte sterven we in het herdenken:
het derde, laatste, koudste graf sluit dicht.
Soms, bij een afscheid, blijft nog even wenken
een witte hand, ver weg, dan uit ‘t gezicht.
Men ziet niet wat er achter de wegbocht ligt –
zo deinzen we uit hun blinde, lege denken.”

Is sterven niet meer dan verder sterven en vergeten worden in de harten van mensen die van je hielden? Ver weg, als een vergeten herinnering, nog belangrijk voor mensen die op zoek zijn naar de wortels van hun bestaan, hun stamboom? Mensen die wij ken­nen en beminnen bewegen niet meer. Ze zijn voltooid verleden tijd geworden. De vor­men van hun lichamen blijven nog even gaaf. Een lege vorm die niet lang duurt. Niet alleen armen en benen, de hele mens sterft af.

Of zoals de Franse schrijver André Malreux dat schrijft in zijn ‘La Condition humaine’: niet in 9 maanden, maar in 50 jaar wordt de mens geboren. 50 jaar heeft hij nodig. 50 jaar van vallen en opstaan. 50 jaar van zoveel ontzettend veel meer. En als je eindelijk wat volwassen begint te worden, dan loopt het leven stuk tegen de dood. Waar blijf je dan? Blijft er helemaal niets meer van je bestaan? Is alles verdwenen? Worden de liefde en het inzicht van mensen in één slag afgekapt? Het zijn vragen die de mensheid bezig­houden zolang als de mens bestaat: je gaat er in en je komt er nooit meer uit! Is dat de enige boodschap die we elkaar te vertellen hebben: je gaat erin en er nooit meer uit?

Toch is er Eén geweest die heeft gezegd: je gaat erin, maar je komt er weer uit! Je kunt opstaan tot nieuw leven. Met Lazarus is dat gebeurd. ‘Heer, laat dat graf toch dicht, want hij riekt al, het is al de vierde dag. Jezus heeft daar niets mee te maken. Het dochtertje van Jaïrus krijgt van Jezus te horen: ‘Tahlita Kumi’. En dat betekent: ‘Kind sta op‘.

De Heilige Schrift spreekt over de stervende graankorrel. Als je een graankorrel in de kast neerlegt, dan gebeurt er niets. Maar stop je hem diep in de aarde, dan gebeurt er wat. De graankorrel sterft af, breekt open en zoekt zijn weg naar het daglicht. Degene die zich hartstochtelijk overgeeft aan het leven zal zich moeten overgeven aan zijn dood. Zoals Jezus die zo hartstochtelijk van het leven hield dat Hij het kwijt wilde voor zijn vrienden. Dat is geloven: dezelfde weg gaan als onze verrezen Heer. Hoe we zullen verrijzen weten we niet. In de aarde vallen en sterven, het gaat over jaren. Maar de vruchten zullen er zijn. Geniet van het leven en van de mensen met wie je leeft, maar blijf op de uitkijk staan naar de verrijzenis uit de doden. En op de uitkijk staan doe je alleen als je iets goeds verwacht: de verrijzenis van onze lieve doden en het leven van het komend Rijk. Of zoals de dichter Rutger Kopland dat zegt:

‘Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen,
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan
en niet terugkeren.
Weggaan kun je beschrijven
als een soort van blijven.
Niemand wacht, want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid,
want je gaat niet weg.’

Paasgeloof: we gaan er niet in om er nooit meer uit te komen! Aan de hand van de verrezen Heer mogen we ‘opstaan’, we komen er samen uit, we komen dan samen voorgoed aan het Licht. Ik wens u een Zalig Paasfeest

Ambro Bakker s.m.a.
Pastoor-deken RK Amstelland
Locatie: H. Augustinus

 

 

Vormsel 2019

Maakt het verschil of je gelooft of niet? Sta je daardoor anders in het leven?
Maak je andere keuzes? Wie is God voor jou?
We nodigen tieners van harte uit om in 6 bijeenkomsten daar met elkaar over na te denken en te praten, op weg naar het Vormsel op 16 juni 2019.
Wil jij je laten vormen? Of weet je het nog niet precies? Praat erover, geef je op!
Meedoen betekent niet automatisch dat je gevormd moet worden.
Maak je kenbaar en stuur een mail met je naam en adresgegevens naar:
ejongerden68@hotmail.com of vormsel@rkamstelland.nl

Tieners geboren in 2007 en ingeschreven als parochiaan, hebben een uitnodiging op adres mogen ontvangen.

Nieuwjaarstoespraak 2019 van vicevoorzitter Ad Verkleij

Ad VerkleijTijdens de mis op zondagochtend 6 januari 2019 in de Titus Brandsma kerk heeft pastoor Jongerden al aangekondigd dat ik iets zou gaan zeggen vanuit het parochiebestuur . Dat zou moeten gaan over verleden en toekomst. Ik ga me daarbij beperken tot enkele hoofdlijnen, want er is heel veel gebeurd in 2018, en ik vrees dat ook volgend jaar weer een druk jaar zal worden.

Toekomst: Krimp en vernieuwing

De continue uitdaging voor ons bestuur blijft elk jaar weer: onze gemeenschap voor te bereiden op onze gezamenlijke toekomst. Ik formuleer dat graag als: “Hoe dragen we alles wat ons dierbaar is in onze kerk over aan volgende generaties”. Dat is ons perspectief.

Dat perspectief staat hoe dan ook in het teken van krimp. Recente onderzoeken wijzen op verdere afname van het aantal gelovigen. Sommige kranten brengen met een zeker satanisch genoegen die conclusie keer op keer naar buiten. Gelukkig zijn er ook tegengeluiden die juist wijzen op toenemende belangstelling voor spiritualiteit en zingevingsvragen. Ik blijf ervan overtuigd dat wij deze mensen vanuit onze christelijke traditie heel veel waardevols te bieden hebben. Maar dat zal wel op een andere wijze moeten gebeuren dan via traditionele kerkgang op zondagochtend. Lees meer ….

Geef een reactie