DOOD, WAAR IS UW PRIKKEL – EEN PERSOONLIJK VOORTBESTAAN?

zondag 31 oktober 2021
Allerzielen op de RK begraafplaats Buitenveldert
Prediker 12,

Wijsheid 2:1-9 en
Johannes 11:21-27

Allerzielen

Het is alweer echt Allerzielenweer. Het is weer voorbij die mooie zomer… een lied dat heel veel mensen aanspreekt. Het is geladen met melancholie en het roept alle op wat de dood van de zomer in zijn begrafenisstoet met zich meevoert. Het licht neemt af, de schaduwen trekken zich bedreigend over alles wat overleven wil. Storm en wind jagen de laatste zonnestreken voor zich uit naar het land van belofte. De bloemen verwelken en de bomen verliezen hun bladeren om in alle naaktheid de rillende kou tegemoet te gaan. November, het is vanouds de maand waarin wij onze doden gedenken. Allerzielendag doet de graven opnieuw bloeien met de laatste en sterke bloemen die liefhebbende handen met een teder gebaar hebben neergelegd.

November doet ons niet alleen onze doden gedenken, maar nodigt ons uit om ook na te denken over onze eigen dood, waarvan niemand de komst durft te ontkennen. Dood gaan we allemaal, trouwens: alles wat nu leeft, gaat ooit dood. Toch durven we de dood niet meer zo vrijpostig in de ogen te zien als men in vorige eeuwen heeft gedaan. De dood hoorde toen nog bij het leven. Hij speelde zelfs mee in het verwachtingspatroon dat men door de dood heen op een beter leven mocht rekenen. Men zag hem niet alleen als het einde, maar ook als het begin van nieuw leven.

Lees “DOOD, WAAR IS UW PRIKKEL – EEN PERSOONLIJK VOORTBESTAAN?” verder

TALITA KOEMI – MEISJE, STA OP

zondag 27 juni 2021
13e zondag door het jaar – B
Wijsheid 1:13-15+2:23-24,
2 Korintiërs 8:7-9+13-15 en
Marcus.5:21-43

Talita Koemi

Parochianen, een aangrijpend verhaal in dit weekend.
De overste van een synagoge komt verdrietig naar Je­zus toe. Zijn dochter van twaalf kan elk moment doodgaan. Vader Jaïrus is naar Jezus gekomen om Hem te smeken dat hij zijn dochter de handen op zal leggen, opdat zij genezen wordt en mag blijven leven. Maar hij is niet eens uitgesproken of krijgt al het bericht dat zijn dochtertje intussen al is overleden. En je ziet het al voor je: een meisje van twaalf, opge­groeid als zuigeling, peuter, kleuter en klein kind. Met twaalf jaar is zij lichamelijk al volwassen.

Lees “TALITA KOEMI – MEISJE, STA OP” verder

LEVEN STERKER DAN DE DOOD

Het is niet erg beleefd, maar ik moet bij uitvaarten wel eens even glimlachen.

Je hebt met een familie een uitvaart voorbereid.

“Voor ons hoeft een kerkelijke uitvaart niet zo nodig, maar vader / moeder heeft het zo gewild. Voor ons is dit duidelijk: dood is dood. Of er een leven na de dood is is ons niet zo duidelijk. Dat begrijpt u toch wel.” Lees “LEVEN STERKER DAN DE DOOD” verder