SACRAMENTSDAG

Sacramentsdag jaar – B
7 juni 2015

Op Sacramentsdag gedenken wij dat Jezus tijdens het Joods Paasmaal de Eucharistie instelde en daarmee ook het priesterschap. Op Witte Donderdag herdenken wij dat ook, maar omdat het toch in een wat droevige periode valt, werd in 1264 door Paus Urbanus de IV het Laatste Avondmaal van Jezus met zijn leerlingen als een extra feestdag toegevoegd. Sinds de Middeleeuwen is het dan ook het feest vol van mysterie en devotie, vol ontzag en met mooie rituelen, zoals het ronddragen van het Allerheiligste in processie door een priester met een prachtige monstrans en in een feestelijke gewaad.
Hier op het altaar en in de kerk is geen pracht en praal te zien. En zoals ik al in de inleiding zei: Geen priester, maar twee gewone gelovigen. U moet het doen met de lezingen, een eenvoudig woord, een gebed, een lied en het delen van het heilig Brood.
Daarom heb ik Pastor Tom Buitendijk gevraagd: Hoe kunnen wij deze Sacramentsdag op de juiste en respectvolle wijze gedenken? Hij gaf mij de goede raad om de nadruk te leggen op onze verbondenheid met God èn met elkaar.
God wil een verbond sluiten met alle mensen, niet alleen met de priesters, want dan zouden de gelovigen nooit deel hebben aan de verlossing en de bevrijding van de zonden. Wij zullen in deze viering het Verbond beamen, maar ook in ons leven bevestigen met onze daden, zoals we hoorden in de lezingen.
Als Mozes het volk in kennis stelt van alle woorden en bepalingen van de Heer, dan betuigt het volk eenstemmig: “Alle woorden die de Heer tot ons gesproken heeft, zullen wij onderhouden.”
En verder in de lezing: ”Alles wat de Heer zegt, zullen wij doen en ter harte nemen.’’

Door het bloedritueel uit te voeren heeft Mozes ten overstaan van het volk het Verbond met God en de mensen bekrachtigd en bezegeld.
In de Eucharistie is er ook sprake van een Verbond. Het is hetzelfde Verbond uit het Oude Testament, het wordt alleen hernieuwd. Ook nu wordt er een offer gebracht. Het offer van Jezus zelf. Jezus offerde geen dierenbloed, maar zijn eigen leven, zijn eigen bloed. Zo is hij offer en slachtoffer tegelijk. Jezus offert zijn leven om de verbondenheid met God opnieuw te bevestigen. Door zijn offer zullen wij verlost en bevrijd worden van onze zonden.
Jezelf opofferen is niet bepaald gemakkelijk en ook zeker niet populair in deze tijd. De mens is tegenwoordig vooral een individu dat in de maatschappij zich moet onderscheiden van anderen, desnoods ten koste van anderen.
Offers brengen heeft dan ook een negatieve klank, het maakt je klein en machteloos, je voelt je de mindere. Denkt u maar aan de crisis. Als je opeens na jarenlang gewerkt te hebben langdurig van een uitkering moet leven, dan blijft er weinig van je eigenwaarde over.
En toch heeft offeren ook een andere kant. Een offer zoals God het bedoelt, heeft altijd een goede uitkomst. Als je uit vrije wil iets over wil hebben voor je medemens doe je dat in de eerste plaats voor zijn welzijn.
Maar tegelijk volgt vrijwel altijd de ervaring dat iets voor een ander doen ook voor je zelf goed is, want onvoorwaardelijk de naaste de helpende hand toesteken, geeft warmte en menswaardigheid en het gevoel van verbonden zijn met elkaar.
Sacramentsdag gaat dus niet om pracht en praal en uiterlijk vertoon, hoe mooi ook en goed bedoeld. God wil niet hoogverheven en ver weg blijven, Hij wil midden onder ons wonen, Hij wil ons voelbaar nabij zijn.
Niet voor niets heeft Hij gezegd: Waar twee of meer in Mijn naam aanwezig zijn, ben Ik in hun midden. Dus ook nu in deze eenvoudige viering in het teken van het gebroken Brood en onze verbondenheid.
Natuurlijk, het offer van Jezus wordt alleen herdacht tijdens de Eucharistie. Maar Gods nabijheid is ook daar waar wij mensen bijeenkomen in Zijn naam om steun en bemoediging van elkaar te ervaren, om ons geloof te bevestigen en te bekrachtigen met daden.
Elkaar ontmoeten om te vieren en te bidden is helaas niet altijd vanzelfsprekend geweest. In de tijd van Jezus en nog eeuwen daarna was getuigen van je christen- zijn, soms een zaak van leven en dood.
Pas laat in de 19de eeuw brak er voor de katholieken langzaam een betere tijd aan. En daardoor hebben wij zonder gevaar voor ons leven tot op de dag van vandaag in alle vrijheid ons geloof kunnen beleiden.
De wereld is echter in hevige beroering, mensen verplaatsen zich over grote afstanden om een beter leven te mogen hebben. Een leven zonder onderdrukking en geweld. Hele basale dingen, voor ieder van ons een voorwaarde om te leven, en die wij al 70 jaar als vanzelfsprekend ervaren. Maar waar die basale voorwaarden niet aanwezig zijn, ontstaat onvrede, boosheid en opstand. Dat gaat ook ons aan. Die boosheid richt zich ook op ons. Wij worden steeds meer bedreigd door mensen die hun manier van leven komen opeisen en iedereen als vijand zien, die zich daar niet in schikt. En daar gaan nu miljoenen onschuldige mensen voor op de vlucht en zij komen met gevaar voor eigen leven ons smeken om onderdak en veiligheid.
Hoe solidair zijn wij hierin? In hoeverre willen wij en kunnen wij delen?
Zou het feest van het heilig Sacrament niet een mooi moment zijn om ons te bezinnen hoe wij ons verbonden weten met God en met alle mensen. Niet alleen in het delen van het brood, maar ook het delen van onze veiligheid en onze vrijheid. Moge op deze Sacramentsdag hier en nu Gods aanwezigheid voelbaar zijn en ons sterken in onze daden, zodat niet het altaar of de kerk, maar ons hart zal schitteren en stralen.
Amen

Brigitte Bots

HOE KENNEN WIJ GOD? HOE IS UW NAAM?

H. Drie-eenheid, 31 mei 2015
Deuteronomium 4, 32-34.39-40
Romeinen 8, 14-17
Mattheüs 28, 16-20

Als ik u zou vragen: wat is uw diepste godservaring? Wat zou u dan zeggen? Misschien zou u mij een moment of gebeurtenis uit uw leven vertellen, die u als heel bijzonder hebt ervaren. Zo bijzonder dat u er bijna van gaat hakkelen of stotteren. Uw verhaal kan zo kwetsbaar zijn dat u er zelden met anderen over hebt gesproken. Wellicht was het een ervaring van diepe vrede of troost. Misschien voelde u zich voor het eerst in uw leven werkelijk geliefd of geaccepteerd. Of zag u opeens hoe uw leven bedoeld was. Lees “HOE KENNEN WIJ GOD? HOE IS UW NAAM?” verder

PINKSTEREN: WAT ‘BEZIELT’ ONS?

Over het feest van Kerstmis valt heel wat te vertellen, Pasen wordt al moeilijk, maar wat valt er te zeggen over Pinksteren? Mag ik in deze uitgave van Het Kompas, met Pinksteren (het feest van de Heilige Geest) ‘voor de boeg’, een poging wagen? Ik heb mij hierbij laten inspireren door citaten over God, geloof, kerk en wat meer algemene uitspraken. Mijn ervaring hierbij was, dat ik daardoor zelf niet ‘buiten schot’ blijf en mij voorstel, dat dit misschien ook voor u geldt.

Allereerst dan een aantal citaten:

  • Christus heeft geen opvolgers, tenzij de Heilige Geest. (O. Noordmans)
  • De Geest vertolkt Gods ongenoegen met de domme feiten. (Okke Jager)
  • Hij is de verbinding tussen wat is en wat nog komt. (Okke Jager)
  • Een gezonde geest in een gezond lichaam. (Junius Juvenalis)
  • De geest is wel gewillig, maar het vlees is o zo zwak. (Koot Karelse)
  • Wie wordt het rijkst van de geest? Die elke dag nog leert. (J.J.L. Ten Kate)
  • Voor de geest geldt dezelfde wet als voor het lichaam: hij kan alleen in stand gehouden worden als hij voortdurend gevoed wordt. (Marie-Jeanne de Riccoboni)
  • Precies dat is een bewijs van geestelijke vooruitgang: dat men in zichzelf gebreken ontdekt waarvan men zich voordien niet bewust was. (Seneca)
  • Als mensen in hun eigen geest niet willen wieden, zijn zij snel overwoekerd met netels. (Horace Walpole)parachute
  • De geest is als een valscherm: hij werkt pas wanneer hij open is. (Orson Welles)

Bovenstaande citaten zijn natuurlijk ‘doordenkertjes’. Bij welke uitspraken en gedachten voelt u zich thuis? Gelukkig ‘betrap’ ik mij er nog steeds op, dat ik ‘bezield’ ben door de geest die Jezus tot zijn woorden en daden heeft gebracht. Alleen het handen en voeten hieraan geven vraagt om een voortdurende bezinning en daaraan gekoppeld ook concrete daden.
Wat dat betreft is er nog heel veel werk aan de winkel. Maatschappelijk, sociaal, dus ook gelovig en kerkelijk. Deze ‘terreinen’ zijn moeilijk van elkaar te scheiden.
Wie hoedt mij (en u) om in slaap te sukkelen? Daar staat toch geen leeftijd voor!
In dit opzicht ben ik een ‘fan’ van paus Franciscus! Laten wij wakker blijven en ‘bij de tijd’ zijn!
Mogen wij elkaar dan ook een goede geest toewensen, die heel en heilig maakt en heil en zegen brengt.
Van harte, u en de uwen, een ZALIG PINKSTEREN gewenst.
Moge ons valscherm (zie boven) open staan!

Pastor Jan Adolfs

VERBONDENHEID

5-de zondag van Pasen
Handelingen 9, 26-31
Johannes 15, 1-8

Wij moeten niet lief hebben met woorden en leuzen, maar met concrete daden.
Alleen die verschaffen ons de zekerheid dat wij thuis horen bij de waarachtige God, schrijft Johannes in zijn brief aan ons. Hetzelfde zegt de lezing van wijnstok en de ranken. Als de ranken geen vruchten dragen en alleen maar mooie bladeren zijn met niets er onder, dan wordt je afgesneden. Aan schone schijn heb je niets. Lees “VERBONDENHEID” verder

PAASWAKE

Paaswake
5 april 2015

Pasen, voor veel mensen een moeilijk feest, met een boodschap die dwars staat op ons denken in de hedendaagse samenleving. Wij leren: het is ieder voor zich. Je moet je eigen broek ophouden. Met als hoogtepunt: het ideaal van de zelfontplooiing, de mens die zijn eigen leven ontwerpt. En zolang alles voor de wind gaat in dit leven, kan je hier een heel eind mee komen. Toch kan soms de vraag toeslaan: is dit nu alles? Is dit nu wat het leven mij te bieden heeft? Nog moeilijker wordt het als je ernstig ziek wordt, of als je plotseling andere grote klappen te verwerken krijgt, zoals verlies van werk of geliefden. Op wie of wat kan je dan nog vertrouwen? Lees “PAASWAKE” verder

Geloven in de Gekruisigde Liefde

De zin “zij maakten zich vrolijk over de profeten” klinkt mij uiterst actueel in de oren.
Als wij niet naar profeten luisteren dan zal het onheil geschieden waarvoor zij ons waarschuwen. Jeremia klaagt de priesters en leidende figuren aan voor het misbruik dat zij maken van de tempel. Zij aanbaden niet meer de enige God, die hen had weggevoerd uit het land van de slavernij naar het land van de vrijheid. Zij bogen zich neer voor afgoden die andere voordelen beloofden dan een leven in vrijheid. Lees “Geloven in de Gekruisigde Liefde” verder

Eenzaamheid

Caritas avond

O gelukzalige eenzaamheid, o eenzame gelukzaligheid.

Dat was een middeleeuws motto  van monniken die zich terugtrokken in de woestijn of in de bossen rond de abdijen.
Ze leefden in eenzaamheid, maar wel kwam er iedere dag een jonge monnik eten brengen.  Die kreeg dan ook de opdracht de volgende keer een boek mee te nemen. En als de kluizenaar bij het houthakken neen stuk van zijn vinger had afgehakt,  wist hij zeker dat er die dag iemand zou komen om te helpen. De meest eenzame monniken leefden in een sociaal verband. Lees “Eenzaamheid” verder

GENEZEN OM TE DIENEN

5e zondag door het jaar – B
Job 7: 1-4.6-7 en Marcus 1: 29-39

De lezingen van vandaag confronteren ons met het lijden in het leven. We hoorden allereerst een passage uit het boek Job. U kent in grote lijnen het verhaal. Job die het tot nu tot goed ging in het leven, wordt op een verschrikkelijke manier beproefd. Hij verliest zijn bezittingen, zijn gezondheid en zijn vrienden. En hij vraagt zich af: waarom? Was hij tot nu toe niet altijd een goed en godvrezend mens?

Lees “GENEZEN OM TE DIENEN” verder

Inleiding over pastoraat in RK Amstelland

Gehouden op de bijeenkomst van pastorale groepen in de parochies RK Amstelland en Urbanus Ouderkerk op 5 februari 2015

Bij de omvorming van vijf geloofsgemeenschappen naar de parochie Amstelland hebben veel mensen hun zorgen geuit over het pastoraat. Deze zorgen deelt u met de pastores. Ook voor ons is het een vraag:  kàn pastorale nabijheid in zo’n groot geheel, dat toch niet echt één gemeenschap is en op korte termijn één zal worden ? Deze vraag komt voort uit authentieke bezorgdheid om mensen die al jaren lang zich thuis voelen in de bekende gemeenschappen van de H. Geest, de Urbanussen, de Augustinus, de Goede Herder en de Titus Brandsma geloofsgemeenschap. Zouden we dan deze mensen in de steek moeten laten en opgaan in een groter geheel? U zult begrijpen dat mensen in de steek laten nooit de bedoeling kan zijn.

Wat dan wel? De bedoeling van de omvorming naar één parochie is allereerst een bestuurlijke eenwording. Het ene bestuur heeft overzicht over het geheel, kan slagvaardiger besturen en aansturen, kan een betere gesprekspartner zijn voor het bisdom en de burgerlijke gemeente.

Naast dat éne bestuur is er één pastoraal team dat verantwoordelijk is voor het algemene en overkoepelende pastoraat. Wij zijn nu met vier pastores met samen iets meer dan 2 ½ full time kracht. Dat algemene pastoraat valt uiteen in de vier werkvelden: liturgie, catechese, diaconie en pastoraat in engere zin.

Bestuur en team zien het als hun allereerste en allerbelangrijkste opdracht om de voorwaarden en de middelen te verschaffen om de locale gemeenschappen te vitaliseren.  Onderdeel van het vitaliseren is je inspiratie voor je werk overal vandaan te halen en te zien wat voor jou bruikbaar en verrijkend is. Daar hebben we elkaar voor nodig. Daartoe kunnen we met elkaar samenwerken. Daarom zijn wij vanmiddag hier samen.

Dat pastoraat in engere zin is het thema van vanmiddag. Ook diaconiegroepen hebben een pastoraal element. Daarom zijn ook deze groepen uitgenodigd.

Alle vijf de geloofsgemeenschappen zijn een beetje anders georganiseerd. Dat kan soms wat verwarring geven in terminologie. Daar moeten we dan aan wennen.

Pastoraat in engere zin kunnen we omschrijven als:

Alle uitingen van herderlijke zorg om een medemens nabij te zijn.

Bij die herderlijke zorg mogen we allereerst denken aan Jezus de Goede Herder.

Hoe Hij mensen nabij was. Bevrijdend en vergevend, barmhartig en liefdevol, uitnodigend en wijzend op eigen verantwoordelijkheid.

  • Hij bevrijdde een verwarde man van zijn onreine geest;
  • Vergaf een verlamde zijn zonden: de man door het dak heen
  • Hij keek de rijke jongeling liefdevol aan en liet hem bedroefd heengaan.
  • Hij zàg Zacheus en bracht hem terug in de gemeenschap door gedragsverandering te vragen;
  • Hij was liefdevol voor de zondares die hem met olie zalfde
  • Hij leerde de Bergrede en gaf als voornaamste maatstaf: behandel een ander zoals je zelf behandeld wilt worden.
  • Misschien is het verhaal van de barmhartige Samaritaan het meest sprekend.

Pastorale nabijheid vindt plaats in ontmoetingen ( lamme) , in bezoekwerk ( Zacheüs), of zomaar op straat ( rijke jongeman en ook de dode van Naïn).

Deze  ontmoetingen komen voort uit diepe bewogenheid van Jezus met mensen in nood: ze waren als schapen zonder herder. Hij wil vanuit zijn binnenste bewogen hun herder zijn.

Deze bewogenheid zal ook bron en uitstroom zijn van ons pastoraal handelen.

Ons enige motief is vanuit het binnenste van ons hart de ander nabij te zijn.

Pastoraat heeft geen ander doel dan déze mens / déze groep mensen te zien.

Locaal –per geloofsgemeenschap –  kennen we het best de pastorale zorg voor ouderen en zieken. Juist kwetsbare mensen hebben onze zorg nodig.
Het is een teken van vitaliteit wanneer er in een gemeenschap veel vormen zijn van nabijheid aan deze mensen. Straks bij de uitwisseling horen wij u er vertellen.
Wij noemen dit het verzorgend pastoraat.

Op het niveau van de parochie Amstelland zijn we op zoek naar nieuwe vormen van pastoraat voor vijftigers en zestigers om met hen te ontdekken wat kerk-zijn voor hen kan betekenen. Deze vorm van pastoraat staat nog helemaal in de verf. Het gaat om het vormen van Small Christian Communities.  Uw pastores willen daarin tijd en aandacht investeren omdat  vijftiger en zestigers een schakel zijn tussen nog jongeren en nog ouderen in de gemeenschap. Wij noemen dit innovatief experimenteel pastoraat.

Vrijwilligers en pastores

Heel veel mensen ervaren de nabijheid van de kerk bijna uitsluitend in de pastor.

Als de pastor geweest is, dan is de kerk geweest.

Toch is dat niet helemaal waar: de nabijheid van vrijwilligers aan parochianen is evenzeer kerkelijke nabijheid. Ook vrijwilligers handelen met herderlijke zorg in de Naam van de Goede Herder.  Door doopsel en vormsel werkt ook in hen de kracht van de Heilige Geest. Maar omdat alles wat we doen mensenwerk is vraagt dat ook wel om scholing en oefening.  Hier ligt misschien nog het een en ander te doen.

Vrijwilligers maken pastores niet overbodig. De betrokkenheid van pastores kan juist geactiveerd worden door uw voorwerk. U kunt het beste inschatten of verwijzing naar een pastor nodig is en die verwijzing met een gerust hart doorgeven.

Het lijkt mij daarom van belang dat  pastorale mensen zich groeperen in voor de parochianen herkenbare groepen.  Deze groepen kunnen worden genoemd in de bladen en in de gidsen die in voorbereiding zijn.

Slot

Het is van belang in kaart te brengen van welke vormen van nabijheid aan personen of aan groepen u kent in uw geloofsgemeenschap. Vanmiddag willen wij daarom met u praten over het verzorgende pastoraat in zijn veelvormigheid.

  • Op welke wijze bent u nu  kwetsbare mensen nabij?
  • Wat wilt u vanuit de bewogenheid van uw  hart voor hen doen?
  • Hoe houdt u  een herderlijk oog op mensen in de geloofsgemeenschap nu en in de toekomst?

Tom Buitendijk OCarm

VRIJHEID, GELIJKHEID, BROEDERSCHAP

2e zondag door het jaar -B
1 Samuël 3:3b-10.19 en Johannes 1:35-42

We leven in een wereld van toenemend geweld. Geweld ver weg, geweld vlak om de hoek. En iedere keer vraag je je af: hoe doorbreken we die geweldspiraal? Een uitermate moeilijke zaak. Want geweld is al zo oud als de mensheid zelf. Het verhaal van Kaïn en Abel staat niet voor niets helemaal vooraan in de Bijbel. Er volgen nog veel meer Bijbelverhalen over geweld. Maar in de Bijbel heeft geweld nooit het laatste woord. Kijken we bijvoorbeeld naar het evangelie van dit weekend. Johannes de Doper ziet Jezus lopen en zegt tegen twee van zijn leerlingen: ‘let op die man daar, Hij is het Lam Gods!’ Daar zit een hele levensfilosofie achter. Wat roept een lam bij je op? Iets van zachtheid en onschuld. Eerder door geweld vermalen dan tot geweld in staat. Een lam is het symbool van het weerloze en argeloze, beeld van de zachte krachten in ons leven.

Lees “VRIJHEID, GELIJKHEID, BROEDERSCHAP” verder