11 juni Familiedag/family day

11th of June: family day
(English version below)

Eenheid in
verscheidenheid

De internationale verscheidenheid binnen onze parochie, vooral binnen de communicanten groep van dit jaar, heeft ons extra enthousiast gemaakt om een leuke, inspirerende familiedag te organiseren, met voor elke leeftijdsgroep iets te doen.
“Eenheid in verscheidenheid”, dit is het thema.
Dit willen jullie niet missen!!!!!
Na de zondag viering, is er een koffie/thee/limonade pauze met iets lekkers. Vervolgens splitsen wij op in drie groepen om iets te doen met betrekking tot het thema. We eindigen met een eenvoudige lunch.
Weet u een leuk recept, iets Nederlands, iets uit het land van uw geboorte?? Neem het mee! Het kan iets zoets zijn of iets hartigs. Laat ons weten of u iets kunt maken en meenemen.

Graag tot ziens op: zondag, 11 juni a.s. in St. Urbanuskerk te Bovenkerk van 10:30 tot 13:00.
Commissieleden: Pastoor Eugène Jongerden, Pastor Eugène Brussee, Fred van Oijen, Christa Rozendal en Yvonne Brom
Meld u aan bij: montrealcanada0310@gmail.com

11th of June: family day

The international diversity within our parish, mainly within this year’s Communion group, developed into an enthousiastic idea to organise a nice, inspiring family day, with something to do for each age group. 
The theme for this event is: “Unity in diversity”.
You definitely don’t want to miss this!!! 

Unity in
diversity

Following the Sunday mass, we will serve coffee/tea/lemonade including a sweet treat. (Dutch or International) 

Then we will split up into three groups to take part in something related to the theme chosen. 
We will end this event by serving a small lunch. 

Do you have a delicious recipe, either Dutch or something traditional from your native country? 
It may be something sweet or savory.  Bring it along with you!
Please inform us beforehand if you can bake or prepare something. 

We hope to see you on: Sunday, June 11th 2023 in the St. Urbanus church in Bovenkerk.  (from 10:30 a.m. till 13.00 p.m.)

Committee members: Father Eugène Jongerden, Pastor Eugène Brussee, Fred van Oijen, Christa Rozendal en Yvonne Brom.
Register at: montrealcanada0310@gmail.com 

Bavodag 17 juni

Zoals jullie weten is de Bavodag dé dag voor alle vormelingen in ons bisdom. Een dag van vreugde, gebed en samenzijn. Door de pandemie heeft de Bavodag drie jaar niet kunnen plaatsvinden. Maar we willen deze mooie traditie graag weer oppakken.

Dit jaar zal de Bavodag op zaterdag 17 juni zijn. Met deze brief willen we u graag vragen de vormelingen van dit jaar én de afgelopen drie jaar uit te nodigen voor deze leuke dag. Ook zijn alle overige tieners (12-17 jaar) welkom. Samen willen we er een mooie dag van maken, zodat alle tieners gesterkt worden in hun geloof in Jezus door het vuur van de Heilige Geest.

De deuren van onze mooie kathedraal zullen om 10.00 uur worden geopend, en om 10.30 zal de dag van start gaan. Er zullen verschillende workshops zijn, over hoe de tieners het geloof kunnen beleven. Dit jaar zullen ook sport en spel niet ontbreken! We zullen de dag afsluiten met de heilige Mis samen met onze Bisschop.

Ook de tieners en vormelingen van uw parochies mogen niet ontbreken! Nodigt u ze uit? Aanmelden kan via de website www.jongekerk.nl of de website van het bisdom. We vragen ieder een lunchpakketje mee te nemen en een bijdrage van €5,- per persoon (tieners en begeleiders), die ter plekke contant kan worden betaald. Wij zorgen voor frisdrank en snacks.

We hopen er samen een mooie dag van te maken. Mis het niet !

Namens het team van de Bavodag,
Pater Esko Kissboat

Help mee met de start van SchuldHulpMaatje Amstelveen

PCI H. Mariaparochie

Stel dat u van een gezin in uw omgeving vermoedt dat er financiële problemen zijn. Het zijn aardige mensen en u wilt ze graag helpen. Wat doet u? Het klinkt misschien niet logisch, maar geld geven is niet de beste oplossing. Mensen met schulden hebben een ander nodig om vervolgens samen hun schuldenprobleem effectief aan te pakken. Iemand die een luisterend oor biedt en zonder verwijten praktisch helpt.

Door stress de grip kwijt

Geldzorgen veroorzaken zoveel stress dat veel mensen niet meer helder kunnen denken. Ze verliezen het overzicht over hun geldzaken. Zelfs iets eenvoudigs als het openmaken van de post kan emotioneel te belastend worden. En zo raken ze steeds verder in de problemen. Geld geven heeft dan net zo weinig zin als een opgeheven vingertje. Veel effectiever is begeleiding door een deskundige en goed opgeleide vrijwilliger. 

Een Maatje helpt

SchuldHulpMaatje

Een Maatje helpt om alle inkomsten, uitgaven en onbetaalde rekeningen op een rij te zetten. Wie weer overzicht heeft en een plan om de schulden af te betalen, heeft veel minder stress. Dan komt er ruimte om te leren hoe je dat overzicht houdt en om samen na te denken over het eigen financiële gedrag. Mensen die niet sparen, impulsief met geld omgaan en hun administratie niet goed bijhouden lopen namelijk veel meer kans op (nieuwe) betalingsproblemen dan mensen met een laag inkomen.

Een Maatje heeft ook tijd voor een luisterend oor. Wie heeft daar geen behoefte aan als hij in de problemen zit?

Caritas Amstelland en SchuldHulpMaatje

Samen met SchuldHulpMaatje willen verschillende kerken in Amstelveen graag SchuldHulpMaatje starten zoals op verschillende plaatsen in Nederland al is gedaan. We zoeken bestuurders, coördinatoren en Maatjes. We hopen op een mooie zinvolle aanvulling op de hulp, die Participe, Humanitas, GGZ en het gemeentelijke Sociaal Team al biedt.

Uit de schulden

Voor de mensen die bij SchuldHulpMaatje hebben aangeklopt, is de hulp van de Maatjes niet in geld uit te drukken. ‘Ik huilde van geluk toen ik John als Maatje kreeg. Het is fantastisch dat hij me wil helpen bij mijn administratie. Hij is mijn steun en toeverlaat. Echt een kanjer,’ zegt K., die nog geen schulden had, maar niet wist hoe hij dat zo moest houden.

Meer informatie

Als u hier meer over wilt weten dan kunt u de informatieavond op 30 mei 19:45 uur bezoeken in de Immanuelkerk (De Ruyschlaan 147, Amstelveen) of informeer gerust bij mij of Trudy op telefoonnummer 06 19 87 91 47 of via email trudy.molenaar@schuldhulpmaatje.nl .  

Theo den Blanken
blanken5@xs4all.nl
06 374 474 20

Heldhaftig, vastberaden en barmhartig

De teksten bij de herdenkingsviering 4 mei in de Augustinuskerk.

Heldhaftig

Heldhaftig - Vastberaden - Barmahartig

In mei 1942 moesten alle Joden de Jodenster dragen. Veel Joden keken er erg tegenop om voor het eerst met dat opvallende ding naar buiten te gaan. De 15-jarige Esther van Vriesland uit Gorinchem moest elke dag met de trein naar Rotterdam om naar een school voor Joodse kinderen te gaan. Ze zag er tegenop om met die ster de trein in te stappen: ‘Als alle mensen zo naar je kijken! Afschuwelijk!’ schreef ze in haar dagboek. Maar het pakte heel anders uit. ‘Zo leuk gisteren met die ster’, schreef ze een paar dagen later: ‘De mensen lieten je overal voorgaan en stonden voor je op.’

Dat merkte ook mevrouw De Miranda, die voor haar werk veel reisde met de trein. Daar zeiden mensen tegen haar dat ze het als een eer moest beschouwen de Jodenster te dragen. Toen ze in Baarn de trein uitstapte voor haar afspraak in Soest, namen wildvreemde mensen hun hoed voor haar af. Sommige spraken haar aan en zeiden dat ze zich er maar niets van aan moest trekken.

Even later nam ze de bus. Op de halte kwam een jongen van een jaar of veertien naast haar staan en begon een praatje. In de bus ging hij naast haar zitten en praatte verder; over school, huiswerk, honderduit. En ineens zei hij:

Ik vind het fijn dat ik naast U mag zitten Mevrouw, want weet U, ik ben op het Lyceum, en onze klas heeft besloten, zoodra wij een persoon met een Jodenster zien die alleen is, dan gaan wij er heen en houden hem of haar gezelschap, zoodat zo iemand zich niet alleen zal voelen.

Ze was ontroerd, schreef ze in haar dagboek: ‘Heerlijke, Hollandsche jongen, wat deed je gepraat me weldadig aan.’

Vastberaden

Een paar maanden nadat Nederland was bezet door de Duitsers, moesten alle ambtenaren een formulier invullen, waarop ze aangaven of ze joodse voorouders hadden. Toen werd duidelijk dat Joodse ambtenaren zouden worden ontslagen. Onder de ontslagen Joden waren veel juffen, meesters en een paar professoren. Veel mensen waren daar verontwaardigd over.

Een van de mensen die werd ontslagen was de beroemde jurist professor Meijers van de universiteit van Leiden. Een andere professor, Rudolf Cleveringa, was zijn leerling geweest, en nu was hij ook zijn collega. Hij vond het onrechtvaardig dat Meijers werd ontslagen en vond dat hij daartegen moest protesteren. Hij liet uitlekken dat hij op 26 november 1940 op het tijdstip waarop Meijers normaal gesproken college zou geven, een toespraak zou houden. De dagen daarvoor bedacht hij wat hij zou gaan zeggen. Hij wist dat het gevaarlijk was en dat hij misschien wel zou worden opgepakt. Dat zou ook zwaar zijn voor zijn vrouw en zijn twee dochters. Toen hij de avond voor de toespraak met zijn vrouw aan tafel zat, las hij het aan haar voor. In zijn dagboek schreef hij wat er toen gebeurde:

Toen ik klaar was, stond zij op, liep om de tafel heen naar mij toe, sloeg haar armen om mij heen en zei met tranen in de ogen: ‘Ze zetten je vast, als je dit gaat zeggen, de ellendelingen.’ Maar na een kort ogenblik van stilzwijgen: ‘Maar als je meent dat het je plicht is, dan moet je het doen.’

Hij zette een koffertje met kleren klaar en hield zijn toespraak. Een van de studenten in de zaal was een Joods meisje. Lang na de oorlog vertelde ze wat ze toen dacht, toen ze Cleveringa hoorde spreken: ‘ik hoor er bij’.
Andere studenten pakten na afloop zijn toespraak van het katheder, kopieerden hem en stuurden ze naar adressen in het hele land. Ze gingen ook in staking en de universiteit werd gesloten. Cleveringa werd opgepakt en in de gevangenis gestopt, maar hij overleefde de oorlog. Elk jaar op 26 november wordt in Leiden zijn toespraak herdacht.

Barmhartig

Els van Lohuizen had tijdens de oorlog samen met haar man Dick en haar zoon Ger een kruidenierszaak in Epe. Ze kende weinig Joden, maar trok het zich enorm aan dat de Joden door de Duitsers vervolgd werden. Zo moesten ze in mei 1942 allemaal een Jodenster dragen: een grote gele ster met het woord ‘Jood erin’, die ze op hun jas moesten naaien. Sommige niet-Joden waren daarover zo boos, dat ze zelf ook een ster opnaaiden en schreven daar ‘niet-Jood’ in, of ‘RK’, Rooms Katholiek. Ook haar zoon Ger speldde een ster op en ging daarmee naar de kerk. Zijn moeder wist niet of dat nou wel verstandig was. Ze schreef in haar dagboek:

Ik was bang dat er te veel op ‘t spel werd gezet. Wil voor mijn overtuiging desnoods de bak in gaan maar dit helpt zoo weinig. Als iedereen het deed, kan het indruk maken, maar ‘t zijn er maar weinig. ’s Avonds vertelde hij al dat hij die ster ’s middags had afgedaan omdat een kleindochter van dr. Loeff ervoor gearresteerd was. Het is moeilijk om te weten wat je doen moet.

Tweeëneenhalve maand later begonnen de deportaties in Amsterdam, waar de meeste Joden woonden: ze moesten zich melden op het station en werden weggevoerd naar Westerbork en daarvandaan naar Polen. Niemand wist toen nog wat daar gebeurde, maar het was wel duidelijk dat het gevaarlijk was. Veel Joden wilden daarom onderduiken. Daarbij hadden ze de hulp nodig van niet-Joodse Nederlanders.

Een van die mensen was Els van Lohuizen, samen met haar zoon Ger. ‘Wij hebben zoveel logees in deze tijd, we kunnen er moeilijk nog iemand hebben’, schrijft ze in haar dagboek. Maar ze weigert niemand: met twee andere mensen huurt ze huizen in de buurt.

Terwijl Els dus eerst twijfelde of het dragen van de Jodenster het gevaar waard was, weet ze het nu zeker. Het is gevaarlijk Joden te helpen, schrijft ze in haar dagboek, ‘maar hun leven is evengoed wat waard als ‘t onze, we moeten helpen, niet bang zijn.’ Uiteindelijk verbergt het groepje van Els 72 Joden. De meesten overleven de oorlog.

Wat zou ik doen?

Toespraak Diewertje Blok bij de Dodenherdenking op de Dam
4 mei 2023

Diewertje Blok spreekt bij Dodenherdenking op de Dam op 4 mei 2023

Het kan mij soms niet lang genoeg duren, die stilte.
Die indrukwekkende tee minuten die altijd korter lijken en een verademing zijn.
Even weg van het geschreeuw, de meningencarrousel, de intimiderende woorden.
Terug bij jezelf, je eigen gedachten, je eigen geweten.

Stilte is mooi, maar zwijgen kan ook een last zijn.
Mijn moeder hield niet van stilte, niet van zwijgen. En dat was voor mij en mijn zusjes een geluk.
Ze heeft nooit gezwegen over de oorlog, de onderduik, de angst, de idiotie, de vreugde en het verdriet na de bevrijding.

Tweeëneenhalf jaar had ze ondergedoken gezeten en amper geluid mogen maken. Een meisje in de bloei van haar leven dat er niet meer mocht zijn. Ze was 17 jaar oud toe de Tweede Wereldoorlog begon. Een Joods meisje in deze stad in Amsterdam, een meisje met levenshonger.

Toen ik op diezelfde leeftijd uit huis ging om te genieten van nog meer vrijheid, werd die van haar steeds meer ingeperkt. Steeds meer plekken waar het haar verboden werd om te komen. Haar wereld werd steeds kleiner.
Ik probeer het me voor te stellen, kijk naar foto’s uit die tijd. Een vol strand in Zandvoort op een zonnige zomerdag in 1941. Genomen vanaf het duin en naast de trap richting strand gaat een groot bord: “Voor Joden verboden”.

Voor Joden verboden


Iedereen op dat volle strand was erlangs gekomen.
Wat hebben ze gedacht? Hebben ze het gezien, weggekeken?
En vaak denk ik dan: wat zou ik doen? Zo’n boord dat een groep landgenoten – je buren misschien wel – wegzet. Mensen terugbrengt tot één deeltje van wie ze zijn: hun kleur, religie, afkomst, noem maar op. Went zoiets?
Zou ik wegkijken?
Mijn oma en opa doken onder bij mensen die niet onverschillig waren, niet wegkeken toen de borden “Verboden Voor Joden” verschenen en die toen het er echt op aankwam moedige keuzes durfden te maken.
Een jong gezin, Jaap en Ans de Haan en hun kleine dochtertje Thea. Het was voor hen zo vanzelfsprekend om te kiezen om te kiezen voor een groter belang dan dat van henzelf.
Een keuze met gevaar voor eigen leven.

Jaap de Haan

Jaap werkte ook nog op de drukkerij waar de verzetskrant Trouw werd gedrukt. Die werd verraden.
Begin februari 1945: Jaap werd met andere medewerkers opgepakt en kort daarna gefusilleerd.
Aan hem denk ik en niet alleen vandaag. Hij en Ans zijn voor mij voorbeelden.
Mijn grootouders en ook mijn moeder overleefden dankzij mensen als Jaap. Thea moest opgroeien zonder vader. Ik besta dankzij mensen als Jaap de Haan. Dat verplicht.

Herdenken is voor mij niet passief, alleen maar bezig zijn met wat er gebeurd is.
Het voor mij om de verbinding, die je maakt met nu en met de toekomst.
Wat doe je met de onverdraagzaamheid van nu in je eigen land, je eigen buurt. Mijn moeder werd Joods door de oorlog. Ineens werd ze teruggebracht tot dat ene facet van de veelzijdige diamant die zij was. Die ieder mens is.

Ieder mens, ieder kind heeft een naam, een gezicht, een geschiedenis een eigen verhaal. Maar hoe makkelijk brengen we zelf nog altijd mensen terug tot een klein deeltje van dat verhaal.
Het is heel mooi één dag per jaar twee minuten te herdenken, maar eigenlijk zouden dit soort vragen ons elke dag moeten bezighouden.
Wat kunnen we leren van de geschiedenis, hoe doen we het zelf? Waar sta ik bij stil?
En niet alleen op 4 mei.