Spring naar inhoud

De ervaring van Kleopas in het Emmausverhaal is de onze. Om de Heer te ontmoeten, had Kleopas een broer nodig die met hem meeging. Zo hebben ook wij zussen en broers nodig om de Heer te ontmoeten, om zijn stem te horen, om ons hart voor Hem te openen en genezing en vreugde te vinden. Want niemand is icoon van Christus voor zichzelf. Allen moeten wij Christus zoeken en ontmoeten in de christenen die de Heer ons als broers of zussen schenkt. In hen komt de Heer met diepere kracht naar ons toe. Laten wij daarom onze broers en zussen herkennen in hun ware gestalte: als levende iconen van de Heer, langs wie de Heer tot ons wil komen. Laten wij in hen de Heer zoeken. Maar de Heer wil ook door ieder van ons andere christenen ontmoeten. Laten wij ons daarom als een sacrament in dienst stellen van de Heer. Openen wij ons hart voor de Heer die door ons tot bij de ander wil gaan, opdat wij heldere iconen van de Heer mogen zijn.

Mgr. Leon Lemmens

Jezus viert samen met zijn leerlingen het eeuwenoude feest van Pesach in de Bovenzaal te Jeruzalem. Het is het Feest van de bevrijding uit het slavenhuis Egypte. Ze waren eens slaven en nu zijn ze vrije mensen. Want de Heer heeft hun klagen gehoord en hun tranen gezien. Hij heeft zich over hen ontfermd. Jezus gedenkt met het Paasmaal de wonderbaarlijke bevrijding door Vader God.
Maar de maaltijd is nog niet beëindigd of het Kwaad dient zich onverbiddelijk aan. De bevrijding van God wordt weersproken. Judas verraadt zijn meester voor de prijs van een gedode slaaf, dertig zilverstukken. Bij Judas slaat de grote ontkenning toe. Hij voegt zich bij de machtige tegenstanders van Jezus, die hem zien als een godslasteraar en een misleider van het volk, en die zich door het optreden van Jezus in hun bevoorrechte posities bedreigd voelen.
De bevrijder van zieken, armen en kwetsbare mensen wordt door Judas tot slaaf gemaakt en in de macht van de Duisternis geduwd. Jezus wordt uitgeleverd aan de Machten van de Wereld. En zijn bange andere vrienden laten hem ook binnen enkele uren in de steek.
Verlaten en alleen gaat Jezus zijn lijden en dood tegemoet. Hij die zoveel mensen heeft genezen, getroost en bemoedigd. Hij die zoveel om mensen gaf en van hen hield. Hij gaat de weg van de immense eenzaamheid en ervaart in zijn gruwelijke pijnen alsof zelfs Vader God Hem heeft verlaten.
Jezus gaat de weg ten einde toe, maar het Kwaad heeft Hem niet overwonnen. Hem is de liefde en de trouw voor de mensen gebleven. Want voor allen die Hem vervolgden, bidt Jezus nog in zijn laatste momenten: ‘Vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen.’

Maar Kwaad en Dood hebben niet het laatste woord. Zijn Woord staat aan het begin en aan het einde. Het Woord is alfa en omega. Zijn Woord is Leven, is Licht der wereld.
Want Jezus is dan wel gestorven, maar hij is niet in de dood gebleven. Hij heeft het duister van de dood, van het kwaad, van het niets, overwonnen en is opgestaan. God heeft het er niet bij laten zitten. Zijn ‘welbeminde’ zoon zal leven. En met Maria Magdalena als eerste, getuigen zijn leerlingen ervan dat zij de Heer gezien hebben, dat hij werkelijk leeft. Tegen Maria Magdalena zegt hij ‘Houdt mij niet vast’, in Emmaus wordt hij herkend aan het breken van het brood, en door muren en dichte deuren heen komt hij tot de elf die bijeenzijn en toont hij zijn wonden aan Thomas. De verrezen heer eet met zijn leerlingen. Hij leeft. Te beginnen met Jeruzalem maken zij het goede nieuws bekend. Ja in elke ontmoeting wordt hij herkend als de Levende die het Leven uitdraagt.

In de Paaswake vieren we dat Jezus het grote geheim van God heeft doen oplichten. Jezus, een mens die in de liefde tot het uiterste is gegaan, heeft in zijn liefde alle kwade krachten overwonnen. Deze liefde blijkt van goddelijke aard, zij weekt mensen los uit een uitzichtloos bestaan, trekt hen weg uit hun slaafse kleinheid, richt hen op, voedt de hoop en neemt hen mee naar het land van belofte. Dat blijkt een onverwoestbare werkelijkheid. Jezus Christus leeft. Hij is hier en nu. Hij is er voor ons.

Met Pasen vieren we de opstanding van onze Heer en dat de Liefde zegeviert. Dat zij door niets, door geen enkel kwaad, door geen enkele dood is klein te krijgen. En met Pasen mogen mensen voelen, dat het leven onverwoestbaar is na alles wat zij hebben meegemaakt. Want Jezus is God met ons, die voor altijd met ons meeleeft.

Mede namens de pastores A. Koot, M. Schneeberger en H. de Vilder sJ en onze locatieraad wens ik u goede vieringen in de Goede Week en natuurlijk ook van harte een Zalig Pasen.

Ph. Kint, pastor De Goede Herder

Heer, onze God,

Maak ons arm van Geest:
ontvankelijk voor wat Gij wilt,
nederig en pretentieloos,
bereid om onze overvloed mee te delen,
arm genoeg om U
en anderen nodig te hebben.

Maak van ons treurenden:
die de pijn van het leven kennen,
die bedroefd zijn omdat onze wereld
nog niet beantwoordt aan uw droom
en omdat er zovelen moeten lijden.

Maak van ons zachtmoedige mensen:
die niet met de ellebogen werken,
die dienen belangrijker vinden dan carrière maken,
die zich verzetten tegen alle vormen van geweld,
die zich inzetten met de moed van de zachtheid.

Maak van ons mensen die hongeren naar gerechtigheid:
die ijveren voor een rechtvaardige wereldorde,
die milder zijn dan door wetten wordt voorgeschreven,
die de mens belangrijker vinden dan de sabbat,
die een voorkeursliefde hebben voor de armsten.

Maak van ons milde mensen:
die één en al goedheid zijn,
die zeventigmaal zeven keer vergeven,
die medemensen niet afschrijven,
ook niet als ze gefaald hebben.

(auteur onbekend)

goedkoop gelukkig zijn!
Als je gelukkig wil zijn,
moet je er een prijs voor betalen!
De prijs die een mens moet betalen
voor zijn geluk,
is de gave van zichzelf,
niets meer en niets minder!
De gave van zichzelf mag niet gebeuren
als offer, als plicht,
niet uit fanatisme of prestatiedrang,
maar spontaan en ontspannen,
uit liefde.
Het geluk is de schaduw van de liefde

Een mensenkind dat het levenslicht ziet. Hoe klein, hoe weerloos, je raakt er niet over uitgepraat. Of......je wordt er juist stil van, omdat het mysterie van leven zich ontvouwt in een kind dat pasgeboren is. De evangelist Lucas laat zien hoe alles in de hemel en op aarde samenkomt in de geboorte van het kind van Bethlehem. Gods geschiedenis met de mensen krijgt gezicht in een kwetsbaar klein kind, ‘een kind ons geboren’, Immanuel, God met ons.

God zegt zich uit in het intiemste geheim van het leven om ons nabij te zijn. Wij mensen redden het echt niet alleen, wij kunnen niet zelfverzekerd op eigen benen staan. In een wereld vol leed, pijn en verdriet, snakken wij mensen naar warmte, naar medemenselijkheid, waar wij aan elkaar voorbijgaan en elkaar in de steek laten. We zien uit naar vrede waar strijd en geweld woeden en haat het leven vergiftigt. En we zien uit naar solidariteit waar uitbuiting heerst en naar vrijheid waar mensen worden onderdrukt. Wij mensen hopen in onze nood op een Nieuwe Wereld, waar we worden behoed voor donkerte en duisternis......En dan is er een kind in de voerbak, in die nacht vol licht. Kunnen wij geloven dat met een pasgeboren kind de Nieuwe Wereld begint? Dat Hij de redder, de Messias is, waar zo lang naar is uitgekeken en op gewacht is?

Een nieuwe toekomst is geboren. De Nieuwe Tijd breekt aan voor jou, voor mij. De wereld draait niet meer dol en om zichzelf. Hemel en aarde zijn op elkaar aangewezen in licht, in liefde, in lofprijzen van God. Gods boodschap aan ons is dat er redding is. De boodschap van het kind van Bethlehem bereikt ons hart als goed nieuws. Het is het Licht van Kerstmis, waarin alles nieuw wordt, omdat God oplicht in mensen die horen, zien en daarna handelen. Mensen die diep in hun hart hopen en weten dat alles wat kapot maakt, verziekt en kleineert, niet in ons bestaan en in de Nieuwe Wereld thuishoort. Ja, mensen van goede wil, mogen volop leven, verbonden met God en met elkaar, opdat allen mensen worden in wie Zijn licht mag schijnen.

Kerstmis, het feest van vrede, vreugde en licht. Licht op zo veel wijzen. In onze ogen, in onze harten, in onze huizen, in onze omgang met medemensen, licht in alle uithoeken. Licht om elkaar toe te schijnen met geloof in het kind van Kerstmis, dat eens zal roepen: ‘Ik ben het licht van de wereld. Wie mij volgt, gaat zijn weg niet in duisternis, maar zal het ware levenslicht bezitten’ (Joh 8, 12).

Dat dit licht ook mag schijnen voor allen die het in deze donkere maanden zo moeilijk hebben. En dat wij juist in deze periode van het jaar mogen omzien naar zieken, ouderen en eenzamen.

Mede namens het locatiebestuur en de pastores A. Koot, M. Schneeberger en H. de Vilder sJ wens ik u een Zalig Kerstmis en bij het begin van 2017 een Gezegend Nieuwjaar.

pastor Phil Kint.

Afgelopen zondag is voor de eerste keer in de kerken van Nederland en Vlaanderen het vernieuwde Onze Vader gebeden. Ja, het valt niet mee om de tekst waarmee je van je jongste jeugd vertrouwd bent zo maar ineens anders te bidden. Je komt toch wel een beetje met je zelf in de knoop. Het overkomt ons allemaal. En misschien denk je wel waarom nou... of wil je wat je zo vertrouwd is en diep raakt niet anders uitspreken. Ik denk dat het inderdaad jaren en jaren zal duren voordat het vernieuwde Onze Vader helemaal ingang heeft gevonden. Toch moet ik ook bekennen, dat het een betere vertaling is van het Latijnse Pater Noster dan wij in het verleden uitspraken. Om verder te wennen en mogelijk de vernieuwde woorden ook bij de hand te houden nog even het vernieuwde Onze Vader volledig:

Onze Vader, die in de hemel zijt,
uw naam worde geheiligd,
uw rijk kome,
uw wil geschiede
op aarde zoals in de hemel.
Geef ons heden ons dagelijks brood
en vergeef ons onze schulden,
zoals ook wij vergeven
aan onze schuldenaren,
en breng ons niet in beproeving,
maar verlos ons van het kwade.

Bij het einde van het Jaar van Barmhartigheid op zondag 20 november is het misschien ook goed om de volgende zin in het vernieuwde Onze Vader in beschouwing te nemen: “En vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren”. In het magazine ‘Het Gebed van de Heer’ lezen we: “Jezus plaatst ons door deze woorden in het hart van de Barmhartigheid. In deze bede liggen twee bewegingen besloten, die elkaar aanvullen. Allereerst dienen wij bereid te zijn anderen te vergeven en dan mogen we een beroep doen op Gods vergeving. Jezus zegt het nog sterker: als jullie elkaar niet vergeven, zal de hemelse Vader jullie niet vergeven (Mt. 6, 15). Want zou het niet wat vreemd zijn dat wij God om vergeving vragen, terwijl we zelf niet bereid zijn om te vergeven! Jezus zegt ook dat we pas tot het altaar mogen naderen, nadat we ons verzoend hebben met de ander (Mt. 5, 32-34). Maar wanneer de vergeving van God helemaal zou afhangen van de mate waarin ik zelf kan vergeven, zou het er wel eens somber uit komen te zien. Daarom klinkt tegelijk in de bede door, dat wij aan God vragen ons te vergeven, zodat ook wij in staat zijn te vergeven.

Want een ander vergeven is niet altijd even gemakkelijk. Zeker niet als het gaat om iemand die ons diep gekwetst heeft. En hoe zouden we uit onszelf echte ‘vijanden’ kunnen vergeven, zoals Jezus vraagt (Mt. 5, 44) en wat zo kenmerkend is voor het christelijk geloof? Dat is alleen mogelijk door diep vanuit de vergeving van God te leven.”

Nee, een vernieuwd Onze Vader. We zullen er allemaal aan moeten wennen, maar vanaf zondag 27 november, de eerste zondag van de Advent, wordt in de liturgie van onze kerken in Vlaanderen en Nederland de nieuwe vertaling van het Onze Vader gebeden. Dat het ‘Gebed van de Heer’ ooit anders zou gaan luiden dan wij het in onze jongste jeugd hebben geleerd, zal menigeen toch wel verbazen. Maar het is er dan toch van gekomen. Eindelijk zullen de Vlamingen en de Nederlanders het Onze Vader met dezelfde woorden bidden. Om ook in oecumenisch verband een gelijkluidend Onze Vader te bidden, blijkt nog een brug te ver. Maar dat zal er van komen, mits wij als volgelingen van Jezus stug blijven volhouden het Onze Vader te bidden (in welke tekst dan ook) en onze inspanningen blijven afstemmen op Eenheid met onze broeders en zusters buiten de Catholica die ook het evangelie van Jezus belijden.

Maar waarom eigenlijk een nieuwe vertaling, als wij zo vertrouwd zijn met de woorden die ons in het verloop van ons leven echt dierbaar zijn geworden? In het magazine van de Nationale Raad voor Liturgie ‘Het gebed van de Heer’ lezen we op deze vraag het volgende antwoord: ‘Wanneer God zich openbaart, gebeurt dat noodzakelijk op een bepaalde plaats en tijd, met de taal van dat moment en die regio. Taal is constant in beweging en aan verandering onderhevig, zoals de mens zelf. Dit brengt de noodzaak met zich mee om zowel de heilige Schrift als de liturgische teksten van tijd tot tijd opnieuw te vertalen. Het Onze Vader is door Jezus oorspronkelijk in het Aramees gesproken. De oudst bekende tekst van het Gebed des Heren echter, die ook als enige door de Kerk als geïnspireerd wordt erkend, is de Griekse tekst’. En deze Griekse tekst van het Onze Vader, evenals de Latijnse, blijft ongewijzigd. Alleen in het Nederlands hebben we dus een vernieuwd Onze Vader. Het zal wennen zijn en ik denk dat het jaren en jaren zal duren, voordat de nieuwe tekst geheel en al is ingeburgerd. Toch geeft naar mijn opvatting en die van menig Latinist de vernieuwde tekst de ‘inhoud van het gebed’ preciezer weer.

En dan hier de vernieuwde tekst. En misschien zult u wel zeggen: ‘Nou, is dat nu alles’?

Onze Vader
die in de hemel zijt,
uw naam worde geheiligd,
uw rijk kome,
uw wil geschiede
op aarde zoals in de hemel.
Geef ons heden ons dagelijks brood
en vergeef ons onze schulden,
zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren,
en breng ons niet in beproeving,
maar verlos ons van het kwade.

Gods barmhartigheid transformeert het mensenhart en laat hem trouwe liefde ervaren die hem bekwaam maakt op zijn beurt barmhartig te zijn. Het is telkens opnieuw een wonder dat de goddelijke barmhartigheid zich in het leven van ieder van ons kan uitstorten door ons aan te sporen tot liefde voor de naaste en tot wat de traditie van de Kerk lichamelijke en geestelijke werken van barmhartigheid noemt.

Zij herinneren ons eraan dat ons geloof zich vertaalt in concrete en dagelijkse daden, bestemd om onze naaste lichamelijk en geestelijk te helpen en waarover wij geoordeeld zullen worden: hem voeden, bezoeken, troosten, onderrichten. Daarom is het mijn wens dat ’het christenvolk in het Jubeljaar zal nadenken over de lichamelijke en geestelijke werken van barmhartigheid. Het zal een manier zijn om ons geweten wakker te schudden dat dikwijls ingeslapen is ten overstaan van het drama van de armoede en om steeds dieper door te dringen tot de kern van het Evangelie, waar de armen bevoorrechte bestemmelingen van de Goddelijke barmhartigheid zijn.’

Paus Franciscus

Leven is mensen en dingen
Omhelzen en weer loslaten
om ze te laten groeien en bloeien
voor Gods aanschijn.

Leven is dankbaar zijn
voor het licht en de liefde
voor de warmte en de tederheid
in mensen en dingen zomaar gegeven.

Leven is alles laten zijn en zien
als een gave van God,
niets en niemand bezitten
en juichen om elke ster die uit de hemel valt!