Spring naar inhoud

Bezinning

Wat ik het moeilijkste kan geven,
moet ik eerst geven: vergiffenis.
Ik moet vergeven,
altijd weer opnieuw vergeven.
Als ik stop met vergeven
staat er onmiddellijk een muur.
En een muur is het begin van een gevangenis.
Iedere mens is een wereld op zich,
en leeft, voelt, denkt en reageert vanuit die eigen wereld,
waarvan de diepste kern me altijd vreemd blijft.
Daarom ontstaan tussen mensen,
bijna noodzakelijkerwijze,
contactstoornissen, wrijvingen en botsingen.
Alleen maar als ik begrip heb
voor het feit dat de andere 'anders' is
en als ik bereid ben te vergeven,
is het 'samenleven' mogelijk.
Anders wordt het een wederzijdse belegering
en leef ik dag-in dag-uit
in koude of warme oorlog.
Er zijn uitzonderlijk gunstige gelegenheden
om vrede te maken,
om ruzies op te ruimen.
Ik heb zo dikwijls de kans een geschenk te geven,
een kaartje te sturen,
iemand uit te nodigen ten teken van verzoening, van vergiffenis.
Als de moeilijkste eerste stap gezet is,
wordt de rest een 'feest'.
Vergiffenis.
De mooiste gave!