Spring naar inhoud

Tweede deel van een Verslag van een Lourdesreis (13-21 oktober 2017)

(met excuses aan Joke Verroen voor het afbreken van haar verslag in het vorige parochiebulletin)

In praktisch iedere kerk hebben we de eucharistie gevierd op het bekende verzoek van Maria. Vaak met de bisschop van den Bosch als celebrant. De totale bedevaart Den Bosch-Amsterdam- Rotterdam telde zo’n 1200 personen. De rolstoelen stonden overal vooraan, daarachter de vrijwilligers die ze reden, daarachter dan weer de overige gasten. Alle teksten en gezangen vonden we in de met zorg
samengestelde boekjes. Bijzonder is de ondergrondse Pius X-kerk met tienduizenden plaatsen.

Een viering aldaar werd geconcelebreerd door een kleine 100 priesters in rode kazuifels vanwege de liturgie van de dag: feest van evangelist Lucas. Op 19 oktober was er de mogelijkheid deel te nemen aan een gelegenheidskoor. Ad en ik hebben dat gedaan.

Dat internationale koor was een ervaring op zich, een felle, wakkere dirigent dirigeerde plastisch en duidelijk. We hadden allemaal (d.w.z. ongeveer 80-100 deelnemers) onder onze bank een partituur gevonden, de nummers werden digitaal aangegeven op de bok. De enige repetitie was kort maar hevig en de uitvoering was zo goed als vlekkeloos. Volgens de toehoorders klonk het geheel in de kerk ook heel goed. We waren gegroepeerd volgens land en niet volgens
stemhoogte. Merkwaardig.

Een ander verzoek van Maria was het houden van processies en het baden in het wonderbaarlijk ontsprongen water in de grot. De badruimten zijn gerealiseerd aan het einde van het looppad langs de grot, het water was er heel koud.

Een top moment is de dagelijkse lichtprocessie met veel zingen en bidden, dit is in de avonduren (21.00-22.00 uur) een zeer verbindend gebeuren. Voorzang in alle talen en antwoorden door de betreffende taalgroep. Een bijzondere gast was Martin in zijn scooter, ergens uit Europa. Zijn zwarte retriever, Max, aan de lijn, was zijn gezelschap en die voelde zich overal en met iedereen op zijn gemak. Martin moet hem na de pelerinage heropvoeden, want hij wordt door iedereen aangehaald. Martin moest in de lichtprocessie ook een voorbede doen, zodat, voordat de bisschop bij de microfoon stond, Martin er stond met zijn hond: de hiërarchie van Lourdes.

De nieuwe kruisweg baden we in de gloeiende zon, maar op de nieuwe locatie en met de nieuwe beelden. Heel inspirerend. Gehouwen uit wit marmer. Deze kruisweg verving de grote kruisweg die in de 19e eeuw was aangelegd achter de grot in het klimmend gebergte. Veel bezoekers konden vroeger die kruisweg niet meemaken door de helling.
Ad, die als 27-jarige voor de eerste keer vrijwilliger was geweest, liet me het allereerste accueil (de eerste opvang) zien op het oorspronkelijke terrein: destijds chambrettes op slaapzalen, nu piekfijne ziekenkamers met meubilair in blank eiken en heel schoon en efficiënt ingericht.

Steeds valt overal de perfecte organisatie op in het massa-aanbod. Na het bidden en vieren in Lourdes vertrokken we naar Nevers, waar het lichaam van Bernadette ongeschonden werd aangetroffen bij drie exhumaties, de laatste: 50 jaar na haar overlijden. Haar gezicht is met een waslaagje bedekt. Het wonderlijke verhaal van een jong meisje, dat het thuis zo arm had dat ze in een vroegere gevangenisruimte woonden (4x3) met 6 personen. Zij zag in die jaren van bittere armoede Maria: niemand geloofde haar aanvankelijk. In dat kille klooster in Nevers leed ze onder de gereserveerdheid van haar medezusters. Ik voel er die kilte ook. Ze is nog één keer in Lourdes terug geweest: toen de basiliek werd gewijd, waaraan haar vader ook had meegebouwd.

Weer uren later reden we op zaterdagavond door ons vertrouwde Amsterdam: ook een verlichte stad, maar dan wel anders. Het navigeren ging moeizaam: het was druk en of de chauffeur echt de weg wist, laat ik in het midden. Daarna: fijn weer THUIS met rijke herinneringen en een dankbaar hart!

Joke Verroen